Η αθλητική ψυχολόγος του Πανερυθραϊκού στο ΕΟΚ Web Radio

Ο Πανερυθραϊκός ήταν ένας από τους πρώτους συλλόγους, που προχώρησε στην πρωτοβουλία της προσθήκης αθλητικής ψυχολόγου με ενεργό ρόλο στην καθημερινότητα της ομάδας, με την Αλεξάνδρα Μιχοπούλου να αποτελεί μέλος μας τα τελευταία έξι χρόνια, εκπροσωπώντας το σύλλογο σε αυτό τον τομέα, που εξελίσσεται ως ένας από τους πιο καθοριστικούς για τους αθλητές.

Η αθλητική ψυχολόγος του Πανερυθραϊκού μίλησε στο EOK Web Radio και ανέλυσε στην εκπομπή «Το παιχνίδι αλλιώς» του Γρηγόρη Παπαβασιλείου την νέα πραγματικότητα της αθλητικής ψυχολογίας και το πόσο απαραίτητη είναι η παρουσία ενός ειδικού στις ομάδες, εξηγώντας το πώς αυτό εδράζεται στις μέρες των social media και την εποχή της εικόνας, ενώ επεσήμανε το πώς μπορούν οι αθλητές να δημιουργήσουν το δικό τους «τείχος προστασίας» για τις επιδόσεις τους, χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με τρόπο λειτουργικό στην καθημερινότητά τους.

Αναλυτικά, όσα δήλωσε:

Για τη σημασία της παρουσίας ψυχολόγου σε ομάδες: «Είναι γεγονός, ότι τα τελευταία χρόνια, η παρουσία ψυχολογικής υποστήριξης στις ομάδες και τους αθλητές, μέσα από την ύπαρξη ενός ειδικού, έχει ευτυχώς εισαχθεί και στην ελληνική πραγματικότητα, ενώ το κομμάτι της αθλητικής ψυχολογίας αρχίζει και διαδίδεται. Θεωρώ, ότι είναι κάτι αναγκαίο στο πλαίσιο της ενδοσκόπησης και της διαχείρισης δύσκολων καταστάσεων, επομένως θέλω νε ελπίζω, ότι περνάμε σε μια νέα εποχή σε αυτό τον τομέα».

Για την άποψη μερίδας του κόσμου ότι οι αθλητές και ιδιαίτερα οι ακριβοπληρωμένοι δεν έχουν ανάγκη από ψυχολογική υποστήριξη: «Αυτή η άποψη και η κριτική, δυστυχώς, υπάρχει σε μεγάλη μερίδα του πληθυσμού, ιδιαίτερα όταν ένα άθλημα έχει έντονο έρεισμα στην κοινωνία. Είναι κάτι, που ακούμε πολύ συχνά, κρίνοντας την απόδοση ενός αθλητή. Κάθε κριτική είναι καλοδεχούμενη, αλλά η συγκεκριμένη δεν έχει ρεαλιστικο αντίκτυπο, καθώς αυτοί οι άνθρωποι, οι αθλητές, για να πάρουν αυτά τα εκατομμύρια, βιώνουν πολύ έντονες πιέσεις, σωματικές και πνευματικές, όπως και στο κομμάτι της ψυχικής υγείας. Βλέπουμε πολλές φορές έναν παίκτη, σε μια σειρά αγώνων με τον ίδιο αντίπαλο, να παίζει με διαφορετικό τρόπο, ανάλογα με τη ψυχολογία του. Η επίδοσή τους εξαρτάται από την ψυχολογία τους».

Για το λόγο μίσους και το πόσο επηρεάζει τους αθλητές: «Αυτά είναι τα δεδομένα της εποχής μας, υπάρχουν πολλά ζητήματα που ανακύπτουν μέσα από τα social media και την έντονη κριτική μέσα από αυτά. Είμαστε σε μια εποχή, όπου η εικόνα κυριαρχεί, πολλές φορές τα στιγμιότυπα ενός αθλητή ντύνονται με φίλτρα στα social media, ενώ έχουμε και το στοιχείο της διεκδίκησης της τελειότητας, κάτι που πλέον θεωρείται οριακά κανόνες στον εικονικό κόσμο. Εχει δυστυχώς διαδοθεί αρκετά η ύπαρξη των «χούλιγκαν του διαδικτύου», που εκμεταλλευόμενοι την ανωνυμία τους, ασκούν πίεση μέσα από αυτό το λόγο μίσους, που χρησιμοποιεί αρνητικά σχόλια, τα οποία παίρνουν έκταση. Αυτό δεν αφορά μονάχα την αθλητική επίδοση, μπορεί να επεκτείνεται στο κομμάτι των οικογενειακών ή προσωπικών τους επιλογών. Αυτό το βλέπουμε ακόμη και σε παιδιά που ξεκινούν τον αθλητισμό, ή που βρίσκονται στα παιδοεφηβικά, όχι μόνο στους επαγγελματίες αθλητές. Το στοιχείο του φανατισμού επηρεάζει πλέον κάθε άνθρωπο, που εμπλέκεται στον αθλητισμό, αυτός ο θυμός και η έντονη αρνητική στάση που αγγίζει τα όρια της οργής εκφράζονται πολύ έντονα μέσα από τα social media, δημιουργώντας διαδικτυακές εμπόλεμες ζώνες».

Για το πώς αντιμετωπίζεται αυτή η κατάσταση: «Αυτό που συχνά λέω είναι, ότι δεν υπάρχει τίποτα απόλυτα καλό ή κακό ως επιλογή, το ζήτημα είναι το τι είναι λειτουργικό. Δε θα ισχυριστώ ποτέ, ότι η χρήση των social media είναι θετική ή αρνητική, αν πρέπει να χρησιμοποιούνται από τον αθλητή ή όχι, σχετίζεται με το τρόπο που τα χρησιμοποιούμε. Καθοριστικός παράγοντας, σε όλο αυτό, είναι η ψυχοεκπαίδευση απέναντι στα social media και την ωραιοποιημένη εικόνα της πραγματικότητας, η οποία είναι μη ρεαλιστική και δεν αφήνει το περιθώριο λάθους, απαιτώντας το τέλειο, που όμως δεν είναι αληθινό. Το αρνητικό ερέθισμα μας πυροδοτεί πιο εύκολα, μπορεί να έχουμε δέκα θετικά σχόλια και, στο τέλος, να μείνουμε στα δύο αρνητικά. Το αρνητικό ερέθισμα διαθέτει μεγάλη δύναμη με αποτέλεσμα να επηρεάζει άμεσα την ψυχολογία μας. Είναι ένα ακόμη πεδίο, που χρειάζεται στην ψυχοεκπαίδευση να το τονίζουμε, για να μπορεί να προστατεύεται ο αθλητής».

Για το αν αυτό μπορεί να γίνει σε νεότερη ηλικία: «Το φαινόμενο αυτό έχει επεκταθεί και σε μικρότερες ηλικίες. Οταν βλέπουμε αυτό να συμβαίνει σε παιδιά που παίζουν σε παιδοεφηβικές ηλικίες και ίσως ακόμα μικρότερες, πρέπει να βρεις τρόπο να απομονώσεις αυτό το λόγο μίσους και αυτό λέω προσωπικά στους νεαρούς αθλητές, ώστε να αποθαρρύνουν την επίθεση που δέχονται. Οσο χώρο δίνεις σε αυτή την αίσθηση επίθεσης, αυτή συνεχίζεται. Η ένδειξη σιωπής, όμως, συχνά εκλαμβάνεται ως μαλθακότητας, κάτι το οποίο δεν υφίσταται. Προσπαθούμε να εστιάζουμε στην προσπάθεια σε αυτό, που αγαπάμε, στην αίσθηση αυτονομίας, διεκδικητικότητας και της δυναμικής μας. Το να εστιάζουμε σε αυτά τα σχόλια, μας επηρεάζουν αρνητικά στο σύνολο αλλά και σε καθένα από τα παραπάνω στοιχεία ξεχωριστά . Μέσα από την εικόνα και την φαινομενική επιβράβευση των likes/views στα social media, επιδιώκοντας την εξωτερική αποδοχή και όχι την εσωτερική επιβράβευση, μειώνουμε οι ίδιοι την αυταξία μας και την αίσθηση επάρκειας του εαυτού μας».

Για τη μεταστροφή στην άποψη ενός ανθρώπου στα social media από απόλυτα θετική σε απόλυτα αρνητική: «Το βλέπουμε να συμβαίνει συνέχεια, σε καθημερινό επίπεδο. Ο ίδιος άνθρωπος, με διαφορά 24ώρου, μπορεί να σε εκθειάζει και μετά να εκμηδενίζει κάθε προσπάθειά σου. Εκεί είναι που πρέπει να οχυρωθεί ένας αθλητής, να αντιμετωπίζει την αντιξοότητα, την κριτική των άλλων. Πρέπει να μαθαίνουμε να αυτορρυθμίζουμε τα συναισθήματα και κατ´επ´εκταση τις αντιδράσεις μας, καθώς δεν έχουμε ποτέ τον έλεγχο στο τι θα πει ο άλλος και πώς θα μας κρίνει. Από τη στιγμή, που δεν μπορούμε να το ελέγξουμε και να το επηρεάσουμε, χρειάζεται να οριοθετήσουμε και το κατά πόσο μας απασχολεί., καθώς σε αυτή τη μορφή αυτορρύθμισης έχουμε εμείς τον έλεγχο. Δεν μπορούμε να αρέσουμε σε όλους, δεν υπάρχει αθλητής που να μην έχει κακή μέρα ή ακόμα και κάποιο σερί κακών επιδόσεων. Και τι έγινε; Ποιος άνθρωπος είναι τέλειος κάθε μέρα; Αυτή είναι, στο τέλος, η γοητεία του αθλητισμού».

Για την ενασχόλησή της με την αθλητική ψυχολογία: «Η παρουσία μου σε συλλόγους και η ενασχόληση με αυτό το κομμάτι είναι τόσο σημαντικό και ιδιαίτερο. Αλλάζει η οπτική σου, το πώς αντιμετωπίζεις διάφορες καταστάσεις κι έχει σίγουρα μεγάλη διαφορά το να βλέπεις πώς βλέπουν τον αθλητισμό όλες οι γενιές, και ιδιαίτερα οι νεότερες, όπου τα δεδομένα είναι πολύ διαφορετικά. Είναι ιδιαίτερο το να προσπαθήσεις να βρεις το σημείο επαφής, για να επηρεάσεις θετικά τα παιδιά, είναι πολύ ξεχωριστό επίσης το να βοηθήσεις τον αθλητή να καταλάβει, ότι δεν είναι άτρωτος».

Για τις αντιδράσεις σε επιτυχίες και αποτυχίες: «Κάθε επιτυχία την χαίρεται στο έπακρο, αλλά βιώνεις και την αποτυχία μαζί με τους αθλητές, αντιλαμβάνεσαι το πώς εκλαμβάνουν μια δύσκολη στιγμή. Εξελίσσεσαι μέσα από τη λειτουργία μιας ομάδας σε προσωπικό και επαγγελματικό επίπεδο και, φυσικά, μια ήττα δίνει πολύ περισσότερα μαθήματα, όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται».